"Dom, który przywraca sens miejscom zapomnianym". 
Na pierwszy rzut oka było tu milczenie i cisza, która trwała od lat. Nie taka zwyczajna, ale skupiona, w której słychać, że coś się skończyło. Fragmenty zabudowań dawnego folwarku, porośnięte ścieżki, które nie podążają w żadnym kierunku, ruiny ceglanych murów, spichlerz stojący jak strażnik pamięci, park, który chciałby zakwitnąć, ale wciąż pachnie tym samym chłodem poranka. To miejsce miało w sobie spokój i potencjał, który trzeba było umieć usłyszeć. W powietrzu czuć było nasycenie historią, ale też coś jeszcze… Delikatne drżenie, zapowiedź zmiany. 
Zaufaliśmy swojej intuicji i napotkanej przestrzeni, podjęliśmy wyzwanie… Zamiast burzyć, planujemy jak odbudować pamięć tego, co zostało. Nie próbujemy napisać wszystkiego od nowa, chcemy, by przeszłość została na marginesach kadru. "Nowy" Dom jest kontynuacją krajobrazu, a nie jego nowoczesnym uzupełnieniem. Szukamy równowagi między marzeniem, a szacunkiem do miejsca. 
„Nie wierzę w przestrzeń, która udaje, że przeszłości nie było. Prawdziwe piękno rodzi się w dialogu między tym, co minęło, a tym, co trwa.” Karol Sabiniarz 
Bryła budynku jest prosta, zakorzeniona w tradycji i oparta na klasycznych proporcjach. Z zewnątrz łączy tradycyjną cegłę z naturalnym drewnem i elementami stalowymi. Materiały, które współgrają z krajobrazem i tym, co przetrwało. Powstał budynek, który patrzy w stronę ruin, jakby chciał je zatrzymać w swoim spojrzeniu. Każde okno w tym domu to kadr z historią. Rano widać w nich mgłę unoszącą się nad trawami, wieczorem zaś dom staje się „latarnią". 
Światło z wnętrza odbija się w starych okienkach spichlerza, jakby nowy i dawny świat porozumiewały się bez słów. Naszym celem nie było odtwarzanie przeszłości, ale wykonanie subtelnego gestu, by nie pozwolić temu miejscu zniknąć. Dom i jego architektoniczna kompozycja, nie próbuje dominować, lecz buduje dialog: - Cegła i stal, szkło i drewno, ruina i światło... Wszystko to łączy się w naturalny sposób z przestrzenią, która odzyskuje życie.