Są projekty, które od początku mają w sobie pewną klarowność, jak melodia, którą można zagrać bez nut, bo po prostu się ją czuje. Ten Dom powstawał właśnie w taki sposób. 
Cegła o szlachetnej, lekko chropowatej fakturze, wybrana jeszcze na etapie pierwszych rozmów, miała "dawać" trwałość i spokój. Każdy jej odcień to inny akord, poranna miękkość, popołudniowa głębia, wieczorna czerwień stonowana cieniem drzew. 
Od frontu uwagę przyciąga przeszklona sień, wysunięta delikatnie przed lico ściany, zaprasza do wnętrza i jednocześnie tworzy elegancki akcent w fasadzie. Z bliska ujawnia się rzemieślniczy charakter projektu. W murze pojawiły się frezy i gzymsy, które dopiero z bliska zdradzają swoją obecność. Dach zachował lekką linię, a smukłe kominy zamykają całość z elegancją, niczym oprawa obrazu, rysując czystą linię na tle nieba. 
Szczyt od strony ogrodu jest w całości przeszklony. Tafle szkła odbijają zieleń drzew i niebo, wpuszczając do wnętrza światło, które zmienia charakter przestrzeni w zależności od pory dnia i roku. Tarasy oplatają dom jak wstęga, przechodząc od starannie zaplanowanych rabat po swobodniejsze, naturalne nasadzenia. 
Patrząc na ten Dom dziś, widzę w nim wszystko, co zapisaliśmy na pierwszych kartkach projektu, cegłę, która z czasem nabierze patyny, metal, który będzie subtelnie matowieć, ogród, który coraz mocniej splecie się z bryłą. Widzę też sceny codzienności, uchylone drzwi sieni wpuszczające zapach mokrej trawy, cień liści tańczący po ceglanej ścianie w salonie, ciepło desek tarasu pod stopami. 
Tutaj Dom nie próbuje być atrakcją. Jego piękno kryje się w spokoju proporcji, w dojrzewaniu materiałów, w tym, że każdego roku wygląda odrobinę inaczej. To architektura, która dojrzewa z miejscem i z ludźmi. 
Domy w Harmonii z Naturą nie są dla nas sloganem, który dobrze brzmi. To sposób pracy i myślenia, którego trzymamy się od ponad pięćdziesięciu lat. Zawsze zaczynamy od miejsca patrzymy na jego ukształtowanie, światło, zieleń, a potem dobieramy materiały, które mają w sobie prawdę i trwałość. Dzięki temu dom nie staje naprzeciw naturze, ale powoli w nią wnika, dojrzewa razem z nią i z każdym rokiem staje się coraz bardziej własny. Tak rozumiemy architekturę, jako sztukę budowania przestrzeni, w której człowiek, dom i krajobraz tworzą jedną, spójną całość.