Kamyk po kamyku. Te domy nie są jak spod stempla

Najnowszy projekt 77Studio Architektury pokazuje, że podmiejskie osiedle nie musi być zamkniętą enklawą z powtarzalnymi budynkami. Zmienny układ brył, zróżnicowanie materiałów i kolorów oraz otwarta kompozycja przestrzenna Kamykowej przełamują schemat zabudowy łanowej, charakterystyczny dla wielu inwestycji na obrzeżach miast. 
Osiedle Kamykowa powstaje na warszawskiej Białołęce, w otoczeniu zieleni i istniejącej zabudowy jednorodzinnej. W budynkach bliźniaczych zaplanowano łącznie 30 lokali o powierzchni użytkowej od 100 do 130 m².  
Zespół tworzą proste, archetypiczne bryły, zróżnicowane pod względem układu, wykończenia i kolorystyki, co ma założeniu nadawać wyrazisty, indywidualny charakter.  
– Projektując osiedle, podjęliśmy próbę redefinicji architektury deweloperskich zespołów powstających na przedmieściach. Naszym celem było stworzenie przyjaznej przestrzeni, stanowiącej alternatywę dla typowej zabudowy „łanowej” – mówi autor projektu, arch. Paweł Naduk, właściciel 77Studio Architektury. 
Architekt dodaje, że różnicując układy i odwracając kalenice, starano się też odejść od efektu osiedla „jak spod stempla”, zachowując jednocześnie spójność całej kompozycji. 
Podobną zasadę zastosowano przy doborze materiałów i kolorystyki elewacji. Wykończenie tynkiem oraz płytką ceramiczną urozmaica paleta barw – od jasnych, ciepłych beżów i złamanych bieli, przez odcienie szarości, po bardziej nasycone, ceglane czerwienie. 
Ciekawym rozwiązaniem jest zestawienie w niektórych miejscach czerwonych ścian domów z nawierzchniami w zbliżonej tonacji, co pozwoliło na podkreślenie tożsamości półprywatnych podwórek. Istotnym elementem projektu jest otwartość układu przestrzennego. Poprzeczne drogi dzielą teren na cztery mniejsze strefy z odrębnymi wjazdami, dzięki czemu powstały kameralne zespoły. Rozwiązanie to pozwoliło uniknąć powstania zamkniętej enklawy i zlikwidować bariery w lokalnym układzie komunikacyjnym. 
Domy usytuowano po obu stronach wewnętrznych ulic, budując relacje przestrzenne pomiędzy budynkami i nadając poszczególnym częściom osiedla bardziej miejski charakter. Inwestycja jest również dobrze skomunikowana z pozostałymi częściami Warszawy. 
Skalą i zróżnicowaną architekturą osiedle nawiązuje do otaczającej zabudowy jednorodzinnej, unikając efektu monofunkcyjnego zespołu realizowanego w oderwaniu od otoczenia. 
Otwarty i sąsiedzki charakter założenia wzmacnia brak ogrodzeń od strony frontowej. To również sprawia, że osiedle pozostanie częścią istniejącej struktury dzielnicy, a mieszkańcy okolicy nie będą zmuszeni do nadrabiania drogi.  
Parkowanie na osiedlu ograniczono do garaży wbudowanych w bryły domów i pojedyncze miejsca ulokowane na uboczu. Brak miejsc postojowych przed samymi budynkami uwalnia dziedzińce od samochodów i oddaje je mieszkańcom na rekreację i spotkania.  
Ważnym dopełnieniem projektu jest zieleń. Miękkie nasadzenia, drzewa i trawy ozdobne wpisują osiedle w otaczający krajobraz, budując poczucie bliskości natury i nadając bardziej przyjazny, humanitarny charakter przestrzeniom wspólnym.